به نام صلح

بزرگترین گردهمایی ملت‌های جهان این روزها در لندن رو به پایان است، و ورزشکاران کشورمان، به لطف همت و پشتکار خودشان و درایت مربیان، بهترین نتیجه تاریخ برای المپیک ایران را رقم زده‌اند، و حتی هنوز چشم به مدال‌های بیشتر در تکواندو و کشتی آزاد در روزهای آخر دارند. المپیک همیشه با شعار صلح برگزار می‌شده اما هیچ‌وقت از سیاست به دور نبوده. اوج تاثیرگذاری سیاست در المپیک هم به دوره های 1976، 80، و 84 برمی‌گردد. در المپیک 1976 کشورهای افریقایی بنا به دلایلی مرتبط با حکومت آپارتاید آفریقای جنوبی، المپیک مونترال را تحریم کردند. در المپیک 1980 بزرگترین تحریم المپیک با بایکوت حدود شصت کشور به سرکردگی ایالات متحده، در اعتراض به حمله شوروی سابق، میزبان مسابقات، به افغانستان اتفاق افتاد و در پاسخ هم در سال 1984، کشورهای بلوک شرق به سرکردگی شوروی، المپیک لس آنجلس را تحریم کردند، تا بالاخره در سال 1988، همه کشورهای جهان در سئول دوباره دور هم جمع شوند.

دیدن جدول رده بندی نهایی رقابت های سئول (لینک) برای من خیلی جالب بود. چیزی که توی اولین نگاه جلب توجه می‌کند، حضور پرقدرت کشورهای بلوک شرق در صدر جدول است. شوروی در آخرین المپیک تاریخش در جدول رده‌بندی با پنجاه و پنج طلا اول شد. باقیمانده ورزش شوروی در سال 1992 هم با عنوان کشورهای مشترک المنافع اول شد و با تشکیل جمهوری روسیه برتری روس‌ها در ورزش هم به پایان رسید، طوری که الان مجموع طلاهای روسیه و جمهوری‌های استقلال یافته‌اش در جدول این دوره المپیک (لینک)، نزدیک رکوردهای شوروی سابق هم نمی‌شود. آلمان شرقی کمونیستی با 37 طلا در سئول دوم شده، در حالی که آلمان امروز که اتحادی از غرب و شرق است، هنوز موفق نشده مدال‌های طلایش را دو رقمی بکند. سه کشور دیگر بلوک شرق – مجارستان، بلغارستان، و رومانی هم در ده کشور برتر دنیا هستند، کشورهایی که در دوران طلایی ورزش خود قرار داشتند و از بین این کشورها،‌ بلغارستان در این دوره و تا الان که بیش از هفتاد کشور مدال گرفته اند، هنوز یک مدال هم نگرفته است. حتما این پدیده‌ قبلا مورد توجه و تحلیل قرار گرفته، ولی به نظر خودم، محدود کردن آزادی‌ها و انتخابات فردی در حکومت‌های کمونیستی سابق در کنار مدیریت سختگیر و منضبط در این کشورها، منجر به تجربه دوران خوب ورزشی، در آخرین سال‌های این حکومت‌ها شده است.

در کشورهای با فضای سیاسی بسته، ورزش می‌تواند به عنوان جایگزینی برای بسیاری از انتخاب‌های محدود شده مطرح گردد، و در کنار مدیریت منسجم نتایج خوبی را نتیجه بدهد. همان طور که اوضاع و احوال قهرمانان فعلی خودمان را دیدیم که غالبا از شهرستان‌های محرومی برخاسته‌اند که امکانات و انتخاب‌هایشان به مراتب محدودتر از شهرهای بزرگ کشور نیز هست. اما این فقط یک روش برای رسیدن به موفقیت است. با نگاه به جداول المپیک دیده می‌شود که توسعه اقتصادی نیز همبستگی خوبی با نتایج این جدول‌ دارد، طوری که با کنار رفتن شوروی، از سال 1996، امریکا برنده این رقابت ورزشی می‌شود. در این دوره از المپیک که در حال برگزاری است، در اروپا هم قدرت‌های اقتصادی مثل انگلستان، آلمان و فرانسه و ایتالیا هستند که بهترین نتایج را کسب می‌کنند و از آن حضور چشمگیر کشورهای بلوک شرق خبری نیست. اسپانیا و یونان و ایرلند و پرتقال که درگیر بحران شدید اقتصادی هستند، یکی از بدترین المپیک‌های خود را تجربه می‌کنند. حال و روز افریقایی‌ها هم چندان خوش نیست و آنها حتی در دوومیدانی هم برتری سابق را ندارند و در جدولی که تا الان بیش از هفتاد کشور را در خود دارد، تک و توک کشورهای افریقایی دیده می‌شود. با این حال بهترین کشور این قاره، افریقای جنوبی است که از نظر اقتصادی اختلاف قابل توجهی با بقیه کشورهای افریقایی دارد. در آسیا هم، کره جنوبی در یک هفته اخیر از جایگاه‌های تحسین برانگیز سوم و چهارم، پایین تر نرفته است، ژاپن و استرالیا از نظر تعداد مدال در جدول هفتم و نهم هستند و در نهایت هم این که چین، که فضای بسته سیاسی و مدیریت منسجم را در خود دارد، به موازات توسعه اقتصادی اش در سال‌های اخیر، از امریکا پیشی می‌گیرد و صدر جدول این رقابت را به خود اختصاص می‌دهد. خدا را شکر از این سه عامل موفقیت، یکی از آنها در کشورمان وجود دارد، و بنابراین می‌توان به موفقیت‌های آینده نیز تا حدودی خوش بین بود.

/ 2 نظر / 3 بازدید
مرتضی

راستش این بند آخر استدلالهات چندان قوی نیست! بیشتر به نظر میاد یه نتیجه رو اول فرض کردی بعد سعی کردی براش استدلال پیدا کنی. مثلا باید اینو در نظر بگیری که روی قاعده حکم کنی نه استثنا. آفریقای جنوبی فکر کنم اگه اولین باری نباشه که طلا میگیره, بعد از n ساله که طلا گرفته! خیلی خلاصه یک دفعه خوب نتیجه گرفتن دلیل نمیشه. حالا میشه روی تک تک جملات بند آخر از اونجا که شروع میکنی به مقایسه بحث کرد!

مرتضی

خداییش حال کردی عجب کامنت طولانی ای برات گذاشتم؟!