خانه
نامه
جواني ها







- تراموا
- پاگرد
- ورطه
- درای
- گذر عمر
- مای من
- شراگیم
- پوتشکا
- خوابگرد
- هومهر
- عابر پیاده
- کوچمولو
- گیس طلا
- تا رهایی
- اسپایدرمرد
- کافه اقتصاد
- غریب نامه
- وسوسه ها
- خاتون نامه
- دارالمجانین
- توکای مقدس
- سبوی تشنه
- من و ام اس
- سه روز پیش
- خلیل جوادی
- مازیار ناظمی
- لبخندانه گی
- دست به لاگ
- و اینک آخر دنیا
- تلخ نوشته ها
- احمد شریفی
- باز هم از سر نو
- دختر اردیبهشتی
- نگین می نویسد
- عقاید یک دلقک
- گمشده در بزرگراه
- یادداشت های نوید
- کلاشنیکف دیجیتال
- دانشگاه با طعم باران
- صید قزل آلا در اینترنت
- قصه های عامه پسند
- حرف های بی مخاطب
- ایستاده در رنگین کمان
- گیلاس خانومی هستم
- چند قدم نزدیکتر به خدا
- زندگی بعد پنجاه سالگی
- زباله دانی یک ذهن مبهوت
- خاطرات یک دانشجوی پزشکی
- یادداشت های یک دختر ترشیده
- زمانی که خورشید می درخشید
- هنوز سه انگشت به سمت خودت است
- یادداشت های معلم کوچکترین مدرسه دنیا
- روزانه های یک دوشیزه
- پیش نویس
- اعترافات یک قلم
- گوریل فهیم
- روزنگار خانم شین
- رضا رشیدپور




- آذر ٩۳
- آبان ٩۳
- شهریور ٩۳
- خرداد ٩۳
- اردیبهشت ٩۳
- اسفند ٩٢
- آذر ٩٢
- امرداد ٩٢
- خرداد ٩٢
- اردیبهشت ٩٢
- فروردین ٩٢
- اسفند ٩۱
- بهمن ٩۱
- آذر ٩۱
- آبان ٩۱
- مهر ٩۱
- شهریور ٩۱
- امرداد ٩۱
- تیر ٩۱
- خرداد ٩۱
- اردیبهشت ٩۱
- فروردین ٩۱
- اسفند ٩٠
- بهمن ٩٠
- دی ٩٠
- آذر ٩٠
- آبان ٩٠
- مهر ٩٠
- شهریور ٩٠
- امرداد ٩٠
- تیر ٩٠
- خرداد ٩٠
- اردیبهشت ٩٠
- بهمن ۸٩
- دی ۸٩
- آذر ۸٩
- آبان ۸٩
- مهر ۸٩
- شهریور ۸٩
- امرداد ۸٩
- تیر ۸٩
- خرداد ۸٩
- اردیبهشت ۸٩
- فروردین ۸٩
- اسفند ۸۸
- بهمن ۸۸
- دی ۸۸
- آذر ۸۸
- آبان ۸۸
- مهر ۸۸
- شهریور ۸۸
- امرداد ۸۸
- تیر ۸۸
- خرداد ۸۸
- اردیبهشت ۸۸
- فروردین ۸۸
- اسفند ۸٧
- بهمن ۸٧
- دی ۸٧
- آذر ۸٧
- آبان ۸٧
- مهر ۸٧
- شهریور ۸٧
- امرداد ۸٧
- تیر ۸٧
- خرداد ۸٧
- اردیبهشت ۸٧
- فروردین ۸٧
- اسفند ۸٦
- دی ۸٦
- آذر ۸٦
- آبان ۸٦
- مهر ۸٦
- شهریور ۸٦
- امرداد ۸٦
- تیر ۸٦
- خرداد ۸٦
- اردیبهشت ۸٦
- فروردین ۸٦
- دی ۸٥
- آذر ۸٥
- آبان ۸٥
- مهر ۸٥
- شهریور ۸٥
- امرداد ۸٥
- تیر ۸٥
- خرداد ۸٥
- اردیبهشت ۸٥
- فروردین ۸٥
- اسفند ۸٤
- بهمن ۸٤
- دی ۸٤
- آذر ۸٤
- آبان ۸٤
- مهر ۸٤
- شهریور ۸٤
- امرداد ۸٤
- تیر ۸٤
- خرداد ۸٤
- اردیبهشت ۸٤
- فروردین ۸٤
- اسفند ۸۳
- بهمن ۸۳
- دی ۸۳
- آذر ۸۳




  RSS 2.0  








پنجشنبه ٢٧ امرداد ۱۳٩٠

فریبت می‌دهد بر آسمان، این سرخی بعد سحرگه نیست

امروز بیست و هفتم مرداد است. این روزها سالگرد یکی از آن برهه‌های خاص و کوتاه در تاریخ ایرانیان است، که پنجره هایی از امید به آزادی، برای مدتی کوتاه بر روی این مردم گشوده شده. یعنی فاصله زمانی بین کودتای نافرجام بیست و چهارم مرداد هزار و سیصد و سی و دو، که منجر به شکست شد، و کودتای تمام عیار بیست و هشت مرداد که سقوط دولت مصدق را در پی داشت. مسعود بهنود در کتاب این سه زن، درباره تدارک مقدمات کودتا، این‌چنین می‌گوید:

"شاه از ترس مصدق حاضر به دیدن نماینده سیا نبود. در اولین روز مرداد، اشرف پهلوی با نام جعلی زهرا شفیق، دوباره به ایران بازگشت، و ساعاتی بعد طرح روزولت را با برادرش در میان گذاشت. عصر همان روز سازمان مخفی حزب توده، آمدن اشرف را خبر داد و مصدق فورا به کاخ رفت. شاه دستپاچه عذرخواهی کرد و ابراز ناتوانی. مصدق برای اولین بار با شاه تندی کرد و گفت اگر تا فردا ایشان از تهران نرود، ماموران دستگیرش می‌کنند. احمد شفیق همسر اشرف، رییس هواپیمایی بود و او نه مشکلی برای رساندن پیام‌هایش به تهران داشت و نه برای رفتن و آمدن. اشرف در آن یک روز، روزولت را دید، شوارتسکف هم روز بعد به جمع آن‌ها پیوست، و اشرف دست آن‌ها را در دست سرلشگر زاهدی گذاشت، و دست همه را در دست‌های لرزان شاه. تنها بعد از رفتن اشرف بود که شاه پذیرفت در خیابان پشت دیوار کاخ سعدآباد، روزولت را ملاقات کند. شاه روی صندلی عقب خوابید و از همان‌جا با مامور سیا سخن گفت. به طرح و نقشه کودتا کاری نداشت و فقط می‌خواست قبلا باخبر باشد و بتواند در زمان کودتا از تهران فرار کند."

بهنود فضای آن چندروز پر روشنایی را نیز چنین توصیف می‌کند:

"روز 22 مرداد شاه حکمی را که روزولت می‌خواست امضا کرد، عزل دکتر مصدق.  با همسرش به شمال رفت. روزولت تاریخ کودتا را 24 مرداد قرار داده بود، ولی همین‌قدر که افسران گارد با خبر شدند، بلافاصله آن را به اطلاع روزبه رساندند... نصیری که حکم عزل را آورده بود، در خانه مصدق زندانی شد. دولت طی اعلامیه‌ای مردم را باخبر کرد.شاه درحالی که مردم کلاردشت خبر را شنیده بودند و با بیل و کلنگ سر در پی او گذاشته بودند، سوار هواپیما شد. ثریا از عجله، لنگه کفشش را جا گذاشت. فردا صبح، دکتر فاطمی، از نمایندگان و سفیران ایران، خواست که به دولت‌های محل ماموریت خود خبر دهند که شاه از سلطنت خلع است. مردم در خیابان‌ها فریاد مرده باد شاه می‌کشیدند و مجسمه‌های شاه و رضاشاه خرد می‌شد. یکباره تمام افراد مخفی از نهان‌گاه‌های خود بیرون ریختند. در خیابان‌ها رقص و شادمانی بود.حزب توده خود را آماده اعلام نامزد ریاست‌جمهوری می‌کرد، سخن از علی اکبر دهخدا یا خدابنده بود. دکترفاطمی بعد ازنطقی در بهارستان و با تاسف از آن که مرغ از قفس پرید، پایان رژیم سلطنتی را اعلام داشت و عصر به کاخ‌های سلطنتی رفت و با بیرون انداختن ارنست پرون از دفتر شاه، زمانی که داشت نامه‌های خصوصی شاه و اشرف را معدوم می‌کرد، آن‌ها را مهر و موم کرد. مردم از پست بام‌ها با فریاد و شعار سکوت شب را می‌شکستند. از شادمانی گویی کسی سر خواب نداشت. هر لحظه خبر می‌رسید یکی از درباریان و باند اشرف دستگیر شده‌اند. اشرف که در جنوب فرانسه به سر می‌برد، در تلفنی به گراند هتل رم که محل اقامت شاه و ثریا شده بود، دریافت که برادرش کار را تمام می‌بیند و در جست و جوی خانه‌ای است تا اجاره کند..."

در تاریخ این کشور، پنجره هایی از امید که این‌چنین به روی مردم گشوده و باز بسته شده، کم نبوده است. یکی از همین پنجره‌ها را هم که خودمان زندگی کردیم...

پی نوشت: عنوان برگرفته از شعر زمستان است اخوان ثالث