خانه
نامه
جواني ها







- تراموا
- پاگرد
- ورطه
- درای
- گذر عمر
- مای من
- شراگیم
- پوتشکا
- خوابگرد
- هومهر
- عابر پیاده
- کوچمولو
- گیس طلا
- تا رهایی
- اسپایدرمرد
- کافه اقتصاد
- غریب نامه
- وسوسه ها
- خاتون نامه
- دارالمجانین
- توکای مقدس
- سبوی تشنه
- من و ام اس
- سه روز پیش
- خلیل جوادی
- مازیار ناظمی
- لبخندانه گی
- دست به لاگ
- و اینک آخر دنیا
- تلخ نوشته ها
- احمد شریفی
- باز هم از سر نو
- دختر اردیبهشتی
- نگین می نویسد
- عقاید یک دلقک
- گمشده در بزرگراه
- یادداشت های نوید
- کلاشنیکف دیجیتال
- دانشگاه با طعم باران
- صید قزل آلا در اینترنت
- قصه های عامه پسند
- حرف های بی مخاطب
- ایستاده در رنگین کمان
- گیلاس خانومی هستم
- چند قدم نزدیکتر به خدا
- زندگی بعد پنجاه سالگی
- زباله دانی یک ذهن مبهوت
- خاطرات یک دانشجوی پزشکی
- یادداشت های یک دختر ترشیده
- زمانی که خورشید می درخشید
- هنوز سه انگشت به سمت خودت است
- یادداشت های معلم کوچکترین مدرسه دنیا
- روزانه های یک دوشیزه
- پیش نویس
- اعترافات یک قلم
- گوریل فهیم
- روزنگار خانم شین
- رضا رشیدپور




- آذر ٩۳
- آبان ٩۳
- شهریور ٩۳
- خرداد ٩۳
- اردیبهشت ٩۳
- اسفند ٩٢
- آذر ٩٢
- امرداد ٩٢
- خرداد ٩٢
- اردیبهشت ٩٢
- فروردین ٩٢
- اسفند ٩۱
- بهمن ٩۱
- آذر ٩۱
- آبان ٩۱
- مهر ٩۱
- شهریور ٩۱
- امرداد ٩۱
- تیر ٩۱
- خرداد ٩۱
- اردیبهشت ٩۱
- فروردین ٩۱
- اسفند ٩٠
- بهمن ٩٠
- دی ٩٠
- آذر ٩٠
- آبان ٩٠
- مهر ٩٠
- شهریور ٩٠
- امرداد ٩٠
- تیر ٩٠
- خرداد ٩٠
- اردیبهشت ٩٠
- بهمن ۸٩
- دی ۸٩
- آذر ۸٩
- آبان ۸٩
- مهر ۸٩
- شهریور ۸٩
- امرداد ۸٩
- تیر ۸٩
- خرداد ۸٩
- اردیبهشت ۸٩
- فروردین ۸٩
- اسفند ۸۸
- بهمن ۸۸
- دی ۸۸
- آذر ۸۸
- آبان ۸۸
- مهر ۸۸
- شهریور ۸۸
- امرداد ۸۸
- تیر ۸۸
- خرداد ۸۸
- اردیبهشت ۸۸
- فروردین ۸۸
- اسفند ۸٧
- بهمن ۸٧
- دی ۸٧
- آذر ۸٧
- آبان ۸٧
- مهر ۸٧
- شهریور ۸٧
- امرداد ۸٧
- تیر ۸٧
- خرداد ۸٧
- اردیبهشت ۸٧
- فروردین ۸٧
- اسفند ۸٦
- دی ۸٦
- آذر ۸٦
- آبان ۸٦
- مهر ۸٦
- شهریور ۸٦
- امرداد ۸٦
- تیر ۸٦
- خرداد ۸٦
- اردیبهشت ۸٦
- فروردین ۸٦
- دی ۸٥
- آذر ۸٥
- آبان ۸٥
- مهر ۸٥
- شهریور ۸٥
- امرداد ۸٥
- تیر ۸٥
- خرداد ۸٥
- اردیبهشت ۸٥
- فروردین ۸٥
- اسفند ۸٤
- بهمن ۸٤
- دی ۸٤
- آذر ۸٤
- آبان ۸٤
- مهر ۸٤
- شهریور ۸٤
- امرداد ۸٤
- تیر ۸٤
- خرداد ۸٤
- اردیبهشت ۸٤
- فروردین ۸٤
- اسفند ۸۳
- بهمن ۸۳
- دی ۸۳
- آذر ۸۳




  RSS 2.0  








دوشنبه ٥ اردیبهشت ۱۳٩٠

در بهار بدون آزادی، جای رفقا خالی

امسال تاریخ تولدم را از فیس‌بوک برداشتم. یادم هست کار پرزحمتی شد که باید امتحانش کنید تا بفهمید، ولی در عوض ارزشش را داشت. درست است که هرسال به این بهانه بیست سی نفر آدم که کلی وقت است ندیدی‌شان و حتی ممکن است دیگر هم نبینی‌شان از آن سر دنیا یا همین سرش با دیدن اسم تو و تذکر تاریخ تولدت از طرف فیس‌بوک، با کم‌ترین دردسر وارد صفحه­‌ات می‌شوند و به مناسبت تولدت برایت بهترین‌ها را یک‌جا با هم آرزو می‌کنند، درست است که آدم در هر حال از این­که بقیه به یادش هستند هم‌چین هم‌چین می‌شود، اما انصافا جواب دادن به این‌ها هم زحمت دارد دیگر. تو هم باید در جواب برای‌شان اگر نه همه بهترین‌ها را که دست‌کم نصفش را آرزو کنی و درست نیست این محبت‌ها را بی‌پاسخ بگذاری. خوب این همه فعالیت هم به من نمی‌سازد. من با این‌که محدودیتی در دسترسی به فیس‌بوک ندارم، آن­جا بیشتر تماشاچی هستم تا بازیگر. تازه علاوه بر این، وسوسه شدم که ببینم حالا چطوری می‌شود و کی یادش هست اصلا؟!

خوب، نتیجه واقعا امیدوار کننده بود. تقریبا تمام کسانی که انتظار داشتم یادشان باشد ناامیدم نکردند. خواهر برزگه اولیش بود که این‌قدر عجله داشت که یک ماه زودتر پیامک تبریک فرستاد و مجبور شدم یادآوری کنم تولد من توی اردیبهشت است نه سی فروردین، و وقتی در جواب گفت که پیش‌دستی کرده، من هم کم نیاوردم و تولد خودش را که هشت روز بعد من است تبریک گفتم. تبریک نگین حسابی سورپرایزم کرد چون فکر می‌کردم جزء فیس‌بوکی‌ها باشد که امسال لطف‌شان را از خودم دریغ کرده‌ام! صبح پنج‌شنبه فرید میل فرستاد و تبریکش را همراه کرد با خبر مسرت‌بخشی در تایید شایعات بازگشتش به ایران در اواخر ماه جاری، و احتمالات خوش‌حال‌کننده دیگری در تابستان! تنها تبریک فیس‌بوکی سهم مجید بود که حتی باخت دو شب پیش تیمش توی فینال جام حذفی بعد آن‌همه کری هم مانع تبریک گفتنش نشده بود و گلایه کرده بود که چرا مثل هر سال او و هانیه را دعوت نکرده‌ام و من هم گفتم خداییش راضی به زحمت نیستیم این همه راه بیایید از ال ای برای یک تولد، ایشالا سالای بعد! تبریک مادرجان هم جمعه صبح و تلفنی بود. پیام‌های دوستانه شفاهی و عملی! مرتضی، مریم، رضا و فرانک را هم که در برنامه سینما-پارک-شام جمعه شب دریافت کردم و درست وقتی راه افتادم به سمت خانه تبریک خواهر کوچیکه رسید. امین هم که فکر کنم از روی وبلاگ تقلب کرد و آخر شب تلفنی تبریک گفت و اصرار می‌کرد که هنوز روز تولدم به ساعت آن‌ها نگذشته. فردایش هم هادی و نسیم، پیامکی، و همکاران هم سر کار تبریک گفتند.

انصافا همین‌ها هم خیلی زیاد است برای من آدمی که، یکم حواسش به خودش نباشد و به خودش نجنبد، ممکن است گم و گور بشود در تنهایی. توی کمیت رابطه‌ها خیلی خوب نیستم من کلا. جلوی همین آدم‌ها که برخورد داریم شرمنده نشوم خوب است، دیگر شرمنده شدن جلوی آدم‌هایی که برایم بهترین‌ها را آرزو می‌کنند طلبم. مرسی از همه.

راستی، شما هم اگر دوست داشتید امتحان کنید.