خانه
نامه
جواني ها







- تراموا
- پاگرد
- ورطه
- درای
- گذر عمر
- مای من
- شراگیم
- پوتشکا
- خوابگرد
- هومهر
- عابر پیاده
- کوچمولو
- گیس طلا
- تا رهایی
- اسپایدرمرد
- کافه اقتصاد
- غریب نامه
- وسوسه ها
- خاتون نامه
- دارالمجانین
- توکای مقدس
- سبوی تشنه
- من و ام اس
- سه روز پیش
- خلیل جوادی
- مازیار ناظمی
- لبخندانه گی
- دست به لاگ
- و اینک آخر دنیا
- تلخ نوشته ها
- احمد شریفی
- باز هم از سر نو
- دختر اردیبهشتی
- نگین می نویسد
- عقاید یک دلقک
- گمشده در بزرگراه
- یادداشت های نوید
- کلاشنیکف دیجیتال
- دانشگاه با طعم باران
- صید قزل آلا در اینترنت
- قصه های عامه پسند
- حرف های بی مخاطب
- ایستاده در رنگین کمان
- گیلاس خانومی هستم
- چند قدم نزدیکتر به خدا
- زندگی بعد پنجاه سالگی
- زباله دانی یک ذهن مبهوت
- خاطرات یک دانشجوی پزشکی
- یادداشت های یک دختر ترشیده
- زمانی که خورشید می درخشید
- هنوز سه انگشت به سمت خودت است
- یادداشت های معلم کوچکترین مدرسه دنیا
- روزانه های یک دوشیزه
- پیش نویس
- اعترافات یک قلم
- گوریل فهیم
- روزنگار خانم شین
- رضا رشیدپور




- آذر ٩۳
- آبان ٩۳
- شهریور ٩۳
- خرداد ٩۳
- اردیبهشت ٩۳
- اسفند ٩٢
- آذر ٩٢
- امرداد ٩٢
- خرداد ٩٢
- اردیبهشت ٩٢
- فروردین ٩٢
- اسفند ٩۱
- بهمن ٩۱
- آذر ٩۱
- آبان ٩۱
- مهر ٩۱
- شهریور ٩۱
- امرداد ٩۱
- تیر ٩۱
- خرداد ٩۱
- اردیبهشت ٩۱
- فروردین ٩۱
- اسفند ٩٠
- بهمن ٩٠
- دی ٩٠
- آذر ٩٠
- آبان ٩٠
- مهر ٩٠
- شهریور ٩٠
- امرداد ٩٠
- تیر ٩٠
- خرداد ٩٠
- اردیبهشت ٩٠
- بهمن ۸٩
- دی ۸٩
- آذر ۸٩
- آبان ۸٩
- مهر ۸٩
- شهریور ۸٩
- امرداد ۸٩
- تیر ۸٩
- خرداد ۸٩
- اردیبهشت ۸٩
- فروردین ۸٩
- اسفند ۸۸
- بهمن ۸۸
- دی ۸۸
- آذر ۸۸
- آبان ۸۸
- مهر ۸۸
- شهریور ۸۸
- امرداد ۸۸
- تیر ۸۸
- خرداد ۸۸
- اردیبهشت ۸۸
- فروردین ۸۸
- اسفند ۸٧
- بهمن ۸٧
- دی ۸٧
- آذر ۸٧
- آبان ۸٧
- مهر ۸٧
- شهریور ۸٧
- امرداد ۸٧
- تیر ۸٧
- خرداد ۸٧
- اردیبهشت ۸٧
- فروردین ۸٧
- اسفند ۸٦
- دی ۸٦
- آذر ۸٦
- آبان ۸٦
- مهر ۸٦
- شهریور ۸٦
- امرداد ۸٦
- تیر ۸٦
- خرداد ۸٦
- اردیبهشت ۸٦
- فروردین ۸٦
- دی ۸٥
- آذر ۸٥
- آبان ۸٥
- مهر ۸٥
- شهریور ۸٥
- امرداد ۸٥
- تیر ۸٥
- خرداد ۸٥
- اردیبهشت ۸٥
- فروردین ۸٥
- اسفند ۸٤
- بهمن ۸٤
- دی ۸٤
- آذر ۸٤
- آبان ۸٤
- مهر ۸٤
- شهریور ۸٤
- امرداد ۸٤
- تیر ۸٤
- خرداد ۸٤
- اردیبهشت ۸٤
- فروردین ۸٤
- اسفند ۸۳
- بهمن ۸۳
- دی ۸۳
- آذر ۸۳




  RSS 2.0  








پنجشنبه ۱ دی ۱۳٩٠

یلدای هشتم

"You're not your job. You're not how much money you have in the bank. You're not the car you drive. You're not the contents of your wallet. You're not your fu.ck.ing khakis. You're the all-singing, all-dancing crap of the world" 

Tyler Durden , Fight Club

 

آدم فیلم­‌‌بازی اصلا نیستم اما این منولوگ از همان چند سال پیش که فیلم پیشرو و به‌یادماندنی باشگاه مشت‌زنی را دیده بودم به یادم مانده بود. و خوب وقتی یک هم­‌چین چیزی هنوز توی ذهن آدم زنگ بزند، یعنی پس هنوز دنبال چیزی می‌گردد که بگوید آهان، این منم. این که آدم خودش را یک جوری تعریف بکند، جدا از توهم یا واقعیت بودنش، حس خوبی به آدم می‌دهد. می‌توانی خودت را با واکنش­‌هایی که به محرک‌های جهان بیرون نشان می‌دهی تعریف کنی ولی وقتی این قانعت نکرد، وقتی یکهو سربلند کردی و از مسیری که تا الان طی کردی حیرت کردی، وقتی در برابر غرابت مهیب زندگی و هجوم ندانسته‌هایت به تته پته افتادی، معمولا آخرین چیزی که می‌توانی پشتش پناه بگیری و دلخوش کنی، همین فکرهایت است. من فکر می‌کنم هر آدمی، دوست دارد بالاخره نخی پیدا کند و دانه­های رنگارنگ و جورواجور تسبیح زندگیش را با آن به یک رشته بکشد و همه را هم‌جهت کند تا به خودش امیدواری بدهد که همه چیز، خیلی هم باری به هر جهت نبوده است. یکی از این نخ تسبیح­‌ها هم، می‌تواند همین نوشتن مستمر باشد.

امشب هفتمین سالگرد تولد یارباماست است. شاید اگر نوشته­‌های این­‌جا نبود، آدمی که امروز هست، آن آدم هفت سال پیش را باور نمی‌کرد. قبول نمی‌کرد این دانه‌های ناهم‌­شکل، می‌توانند از یک تسبیح باشند. به خاطر همین هم دوست دارم باز هم بنویسم، اگرچه روند این چندوقت خیلی این را نشان نمی‌دهد. برای ننوشتن می‌شود خیلی بهانه آورد. هم‌زمان شدن درس و کار در نگاه اول بهانه خوبی است اما برای بقیه، چون خودم می‌دانم چهار سال پیش در شروع دوره فوق هم توی وضعیت مشابهی بوده‌ام.  یک بهانه دیگر محافظه کاری است، که بالاخره با بالا رفتن سن پیش می‌آید، و آدم از خودش هی می‌پرسد واقعا این را باید الان بنویسد یعنی؟! و شاید هم بهانه دیگر، تکرار باشد. آن وقت­‌ها هربار بعد از چند مدت دوباره سراغ وبلاگم می‌آمدم، سعی می‌کردم یک تنوعی مثلا در ظاهرش بدهم. حالا هم شاید این‌جا، هوای تازه­ای می‌خواهد، شاید یک قلم جدید، یک همراه...

اصلا مثل خود زندگی است دیگر. مثل وقت­‌هایی که زندگی‌­‌ات سرت داد می‌کشد که تکراری شده و هوای تازه‌ای می‌خواهد. وقت‌هایی که بین سیصد و شصت و پنج صفحه سیاه و قرمز تقویم هیچ فرقی نمی‌بینی. آن­ وقت‌ها باید خیلی خوش‌شانس باشی که بتوانی کسی را پیدا کنی که این زنگار را از زندگیت پاک کند. کسی که به تو این حس را بدهد که زندگی کردن، دوباره ارزشش را دارد. کسی که هر جا کم آوردی، دلت به فکرِ بودنش گرم شود. کسی که روزهای تقویمت را با خاطرات با او بودن، متفاوت رنگ بزنی، کسی که تو را به معجزه معتقد نگه ­دارد...

کسی که چنین خانه‌تکانی درست و حسابی‌ای با زندگی آدم کرده باشد، حتما از پس وبلاگش هم برمی‌آید دیگر! شب یلداتان خوش!